Met de onvoorspelbare ziekte MS weet je nooit wat de toekomst brengt. Dus toen Miriam 59 jaar en haar man droomden van een grote motorreis door Zuid-Europa, besloten ze niet te wachten. Het resultaat: 10.000 kilometer op een Ducati met zijspan door Italië, Corsica, Sardinië en Sicilië. Dit is haar verhaal.
Mijn man wilde, als hij gepensioneerd was, met mij een reis maken met onze Ducati Multistrada met zijspan. Deze was speciaal voor ons gebouwd, zodat mijn rolstoel ook mee kon. Aangezien ik de onvoorspelbare ziekte MS heb, vervroegden we de reis. Nu kon ik nog mee; we wisten niet of dit over een paar jaar nog zou gaan. Dus maakten we begin 2025 plannen en begon ik met het boeken van accommodaties en veerdiensten, want op de bonnefooi gaan was geen optie, aangezien ik gebruik maak van een rolstoel en ik dus een aangepaste kamer moest hebben.
De route
De reis verliep als volgt: via Duitsland en Zwitserland naar Livorno in Italië, dan oversteken naar Corsica. Daar een week rondrijden, oversteken naar Sardinië. Een week rijden, door naar Sicilië. Op Sicilië rondrijden en dan naar het Italiaanse vasteland.
En zo langzaamaan weer richting huis. Een zeer avontuurlijke reis, maar we vonden het geweldig!
Niet altijd rozengeur en maneschijn
Niet alles was goed: zo was onze eerste overnachtingsplek op Corsica absoluut niet toegankelijk, dus moesten we op zoek naar een andere overnachtingsplek. Veel bochtige wegen, brand, zware regenbuien, onweer, modderstromen, wegen die een grote gatenkaas waren (potholes) en plotselinge dieren op de weg, zoals varkens en koeien (op Corsica). Vooral Sicilië was erg slecht. De wegen hielden spontaan op, of hadden een hoogteverschil van zo’n 30 centimeter. Niet om met volle vaart overheen te rijden.
De Italianen
Een beetje Italiaans spreken heeft zo zijn voordelen. We werden overal geholpen en als we 1 euro zouden krijgen voor alle foto’s die van ons gemaakt zijn, was deze reis gratis geweest. “Posso fotografia?” Mag ik een foto maken, was een dagelijkse vraag. Ook hielpen de Italianen bij pech. Door de slechte wegen brak tot twee keer toe de bout van het zijspan. En nee, we mochten niet betalen.
De hele vakantie hebben we alleen maar lieve, leuke en behulpzame mensen ontmoet, op één persoon na op Sardinië. Maar verder niets dan lof over de Italianen.
Onverwachte voordelen
Mindervalide zijn heeft zo zijn voordelen in Italië. We betaalden geen toeristenbelasting bij overnachtingsadressen, hadden voorrang op de veerboot en ik mocht ook gratis in de kabelbaan op de Etna, de vulkaan op Sicilië. Dat was ook een hele belevenis.
Op bezoek bij hun trouwe reisgenoot
We hebben ook een bezoek gebracht aan diverse Ducati-dealers en de Ducati-fabriek in Bologna. Het personeel daar dacht dat het zijspan door Ducati zelf was gebouwd. Nee hoor, gewoon in Nederland.
De eindbalans
Verder hebben we voornamelijk alleen mooi weer gehad: 25 tot 32 graden. Alleen op de heenweg bij Livorno was er noodweer en op de terugreis vanaf Lago Maggiore. Daarna veel regen en maar 5 graden. Bibber, bibber.
Al met al hebben we 10.000 km gereden, ongeveer 600 liter benzine, 3 liter olie, een nieuwe voor- en achterband en nieuwe remblokken verbruikt. Twee keer een kapotte bout in het zijspan en de nodige modder op Sicilië. En wat bekenden gezien: op de heenweg wijlen Joost Prinsen met Noraly Beijer en op de terugweg op een parkeerplaats bij de Gotthardpas kennissen van de Ducaticlub. En we hebben nieuwe vrienden gemaakt met wie we nu via social media contact houden.
Wij van Mijn Leven 2.0 hebben enorm genoten van Miriams verhaal over haar reis! Het laat op een prachtige manier zien dat je met aanpassingen nog steeds op pad kunt gaan en een prettig leven kunt leiden. En het is een mooi voorbeeld van hoe de hobbels onderweg er gewoon bij horen, en achteraf vaak juist de mooiste herinneringen blijken. Dankjewel voor je verhaal, Miriam!
