‘Mijn tuin is stiekem therapie’

Jan­ne­ke: “De mees­te men­sen weten wel wat een dwars­lae­sie is en den­ken direct aan men­sen met dun­ne benen die nooit meer lopen. Bij mij is het beeld anders, want mijn rug­gen­merg is niet hele­maal door. Dit houdt prak­tisch gezien in dat som­mi­ge spie­ren in mijn benen het wel doen en ande­re veel min­der. Na een opna­me in het reva­li­da­tie­cen­trum ben ik nu bij­na vijf maan­den thuis. Ik heb al veel vor­de­rin­gen gemaakt. In het begin kon ik me niet eens zelf omdraai­en in bed. Toen ik thuis­kwam kon ik klei­ne stuk­jes lopen met de rol­la­tor en nu kan ik al gro­te­re stuk­ken los lopen. Ik hoop zo min moge­lijk beper­kin­gen over te hou­den, en onder­tus­sen pro­beer ik geni­a­le oplos­sin­gen te ver­za­me­len om nu al zo veel moge­lijk te doen, voor­al bij mijn gro­te pas­sie: tuinieren.

Barrières

De eer­ste bar­ri­è­re werd al direct tij­dens het eer­ste week­end­ver­lof dui­de­lijk. Ik stond te pope­len om naar de kas te gaan en eens te kij­ken hoe de zaai­lin­gen erbij ston­den en mis­schien zelfs her en der een scheu­tje water bij te kwak­ken of een geel blaad­je af te halen. Maar het was regen­ach­tig en het paad­je ernaar­toe was niet ver­hard, dus één gro­te mod­der­poel. De rol­stoel zou tot zijn assen weg­zak­ken, met kruk­ken zou ik als een pas­ge­bo­ren giraf­fe op een bevro­ren meer geheid nog extra let­sel oplo­pen en als ik met de rol­la­tor zou gaan zou ik daar­na een hoge­druk­rei­ni­ger nodig heb­ben om hem weer schoon te spui­ten. De eer­ste weken thuis heb ik met gemeng­de gevoe­lens van­uit huis naar de moes­tuin zit­ten kij­ken. Ik was nog steeds heel blij om weer thuis te zijn en weer naar de groe­ne wei­lan­den te kun­nen sta­ren, maar ik zag ook de enor­me pro­ble­men voor me qua tuinwerk.

‘De rollator heeft een handig mandje waar ik traytjes met plantjes in kan zetten, of een emmer met tuingereedschap.’

Handig schepje

Maar inmid­dels heb­ben we aller­lei din­gen aan­ge­past. Mijn vader heeft bij de kring­loop voor wei­nig een aftand­se rol­la­tor gekocht die omge­doopt is tot tuin­rol­la­tor. Hier­van is het niet erg als hij nat of vies wordt of roest. De rol­la­tor heeft een han­dig mand­je waar ik tray­tjes met plant­jes in kan zet­ten, of een emmer met tuin­ge­reed­schap. Ook heeft mijn vader het pad naar de kas ver­hard, zodat ik zelfs als het regent zon­der glij­par­tij­en kan gaan kij­ken bij de paprika’s, auber­gi­nes, toma­ten en pepers die daar nu groei­en. Daar­naast kocht ik een krui­wa­gen met ach­ter­wie­len, zodat ik er ook op kan steu­nen. Een ande­re han­di­ge aan­schaf was een schep­je met een steel van 60 cm, want met die lan­ge steel kan ik zit­tend op een kruk­je werken.

Eerste oogst

Ik kan nog niet knie­len of lang buk­ken en van de week lag ik op mijn kont in de tuin omdat ik van mijn kruk­je viel. Ook is de ener­gie veel snel­ler op, dus daar moet ik goed reke­ning mee hou­den. Onder­tus­sen geniet ik heel erg van het zaai­en, ver­spe­nen en rom­me­len in de tuin. De eer­ste oogst is bin­nen, soms wel met hulp, maar daar­door niet min­der lek­ker! En de tuin is ook stie­kem the­ra­pie: kracht­trai­ning als ik met een gie­ter water loop, balans­trai­ning als ik op onge­lij­ke grond tus­sen de plant­rij­en door­loop en zo haal ik steeds meer stap­jes op een dag.”