‘Langer op pad dankzij vouwstoeltjes’

Ali­ce: “Mijn leven is eigen­lijk al best lang ‘2.0’. Ik heb m’n draai gevon­den. Meest­al ben ik in balans. Even uit balans is niet erg, dan zoek ik gewoon weer opnieuw naar balans. Soms kan je ook op een posi­tie­ve manier uit balans raken…

Maximaal een uur

“Vroe­ger” hield ik heel erg van wan­de­len. Ik maak­te wan­de­lin­gen die wel een hele dag duur­den en soms zelfs meer­de­re dagen. Dat gaat nu niet meer. Ik wan­del nog wel maar eigen­lijk nooit lan­ger dan een uur. En daar geniet ik ook heel erg van. Geluk­kig kan ik het nog wel, alleen niet meer zo lang en zo vaak. Dat was altijd mijn tekst…

“Ziek en beperkt ben je niet alleen.”

Romantisch

Een poos­je gele­den waren Edwin (mijn man) en ik in een bui­ten­sport­win­kel om voor hem een tas te kopen. Altijd leuk om daar rond te kij­ken. Ons oog viel op hele han­di­ge stoel­tjes, heel licht van gewicht en klein op te vou­wen. We gin­gen erop zit­ten en ze zaten ook nog lek­ker! Edwin kreeg toen het roman­ti­sche idee om deze stoel­tjes mee te nemen als we gaan wan­de­len. Brood­jes en kof­fie mee en een mooi plek­je zoe­ken om te eten, te drin­ken en uit te rus­ten. Mis­schien zou ik het wan­de­len dan ook lan­ger volhouden??

Limburgse heuvels

We koch­ten de stoel­tjes, gin­gen een paar dagen de Lim­burg­se heu­vels in en zoch­ten een mooie wan­de­ling uit. Edwin droeg de rug­zak en daar gin­gen we. Om een lang ver­haal kort te maken: het roman­ti­sche idee van Edwin werd wer­ke­lijk­heid. Op de eer­ste dag liep ik 7,5 kilo­me­ter en de twee­de dag 8,5. We waren per keer twee­ën­half uur van huis en… we heb­ben ont­zet­tend geno­ten. Niet alleen ik, maar Edwin ook. Want ziek of fysiek beperkt ben je niet alleen.

Dank je wel Edwin voor het bril­jan­te idee, het dra­gen van de spul­len en de enorm gezel­li­ge wandelingen.